Skip to content

Kees Hin †

Mogelijk was dit de laatste keer dat we in het openbaar samenwerkten: een interview voor Babel, blad van de faculteit voor geesteswetenschappen, in nov. 2018. Het ging over de (Hins) laatste film De Fietser, een ode aan de fiets, ode aan Amsterdam. Een wat je noemt tijdloos document.

'De fiets vervoert ons ergens naartoe met kleine oneffenheden op de weg', zegt Kees '(...) Het gaat om het maken van een connectie tussen lichaam en beweging', oftewel: om de fietsende individuen die ieder hun weg gaan, zonder dat ze van elkaar weten waar ze naar toe gaan. "Waar ga je heen? Nergens heen. Dan gaan we dezelfde kant op", aldus een glimlachende Kees Hin.' (uit Babel).

Dit laatste citaat ontleende Kees uit een dialoog tussen een man en een vrouw uit de film 'Quai des brumes' (1938). Want in De Fietser vertelt Alexander Oey over het tragische dodelijke fietsongeluk van zijn vader Oey Tjeng Sit, vlak nadat hij zijn favoriete film 'Quai des brumes'  gezien had en hij citeert de dialoog uit die Franse dramafilm (in Nederland bekend als 'Menschen in de mist').

De dialoog is een eigen leven gaan leiden. We weten niet waar Kees naar toe is. Misschien is hij nog thuis, of in een niemandsland. We willen graag denken dat hij naar zijn dochter Barbara gaat, en/of naar zijn vriend Oej Tjeng Sit. En al die andere vrienden met wie en over wie hij films maakte: Otto Ketting, Chaim Levano, Jan Roeland, August Willemsen, Jaap Hillenius, Aat Veldhoen, Frans van de Staak...die al eerder nergens, ergens naar toe gingen en die net als hij hun (levens)werk achterlieten.