MI FA SO LA RE DO: LES DEMOISELLES DE ROCHEFORT
Tijdens het kijken naar de film ‘Les demoiselles ont eu 25 ans’ van Agnes Varda in het Filmmuseum bij het Docu Arts Festival voel ik zomaar een traan in m’n oog. Zomaar?
De film voert terug naar 1966. Mijn zusje Clara en ik zitten dan nog op dezelfde saaie christelijke middelbare meisjesschool in de provincie. We krijgen extra lessen Franse conversatie van mevrouw Ploeg. Ze is streng en ook aardig en vindt dat we met Frans moeten doorgaan. De studie heeft voor ons echter een ander doel, want we hebben het stadium jongens en Frankrijk bereikt. We vinden Franse jongens leuk, leuker dan Nederlandse. Franse jongens zingen ‘je t’aime’, terwijl Nederlandse je pesten als je naar Franse muziek luistert. We vinden alles in Frankrijk beter: de taal, muziek, films en sterren, van Sylvie Vartan, Francoise Hardy tot Jean Paul Belmondo en Alain Delon. We lezen over ze in de tijdschriften ‘Salut les Copains’ en ‘Mademoiselle Age Tendre’, knippen hun foto’s uit en kunnen niet wachten tot er weer een week voorbij is om onze slome schoolagenda’s op te vullen met hun super fotootjes.
En zo zijn we ook op de hoogte van de muziekfilm ‘Les Demoiselles de Rochefort’, die de cineast Jacques Demy maakt in Rochefort met de mooie zusjes Cathérine Deneuve en Francoise Dorléac. Deneuve hebben we al eerder gezien in een Arnhemse bioscoop in een andere musical van Demy, ‘Les Parapluies de Cherbourg’. Het is een meeslepend drama, helemaal gezongen op muziek van Michel Legrand. Maar de jongens hebben de voorstelling verpest, omdat ze niet tegen het zingen kunnen en aldoor ‘Non!’ roepen te blèren door de zaal.
NORMANDIË
Zodra we op vakantie in Normandië zijn, gaan we naar het Casino om ‘Les demoiselles de Rochefort’ te zien. Als francofiel moeten we de film wel mooi vinden; we bewonderen de zusjes, hun witte in pastelkleuren afgebiesde jurkjes, de aankleding en binnen een mum van tijd zoemt het liedje ‘nous sommes les deux jumelles, né sur le signe des Jumeaux, mi fa so la mi re, mi fa so so so re do’ door onze hoofden (al vinden we in stilte dat de zusjes niet echt goed zingen).
We verdiepen ons er verder niet in wat de film doet voor de stad Rochefort, beseffen niet dat deze met de film voor altijd op de kaart is gezet. De stad blijkt zelfs zo blij met de film, dat er bij het 25-jarig bestaan in 1992 feest wordt gevierd. Demy’s vrouw, de innemende cineaste Agnes Varda en de altijd prachtige actrice Catherine Deneuve worden uitgenodigd om het te komen opluisteren. Er is genoeg reden voor melancholie, want zowel Demy als Francoise Dorleac zijn dood. Niettemin gaan ze op de uitnodiging in, zijn goedgehumeurd. Varda maakt opnamen van alles en iedereen rond de film. Deze monteert ze met eerder gemaakte opnamen in Rochefort en maakt het tot: ‘Les demoiselles ont eu 25 ans’, de film waar ik naar kijk. Het is een vrolijke boel, de filmscènes èn de repetities, de outtakes met Gene Kelly, zingend en dansend door de stad meesterlijk.
Dan komt tijdens het kijken ineens de vakantie in Normandië, een ver verborgen herinnering bovendrijven. Daar is het strand, de ontmoeting met de Franse jongens, slokjes cola, zoenen in het Casino, in de tent, oelala en tralala…En dan de achterbank van de auto, de terugreis naar Nederland. We zijn bruin, de haren blond van zon, als onze Franse idolen. ‘Mi fa so la mi re, mi fa sa so so so re do’ zoemt het door onze hoofden. Terwijl de beelden uit de film van Agnes Varda langstrekken, de herinnering aan de 25e verjaardag van de film, voel ik ineens het liefdesverdriet van na de leuke zomervakantie. Alsof het nooit meer over zou gaan. De traan…Oh, vandaar!
Toen de Franse jongen me daarna uitnodigde om met kerstmis naar zijn woonplaats Nantes te komen, ging ik niet eens. Ik had er zelfs nooit meer aan gedacht, tot ik ‘Les Demoiselles ont eu 25 ans’ zag. Het liedje zit sindsdien weer in m’n kop. De agenda is er nog. Op de 1e bladzijde naast het lesrooster is al een fotootje uit de film geplakt. Even was ik weer 14. Ik zou nog wel eens zo zorgeloos willen zijn, zo’n zorgeloze vakantie willen vieren. Wat een verrassing, wat een troost. Je vous remercie, madame Varda.
