auteur

de 250 blikken film van Kees Hinde 250 blikken film van Kees Hin ‘Mijn geschiedenis, mijn bestaan, is verweven met film; films maken, kijken, beleven. Mijn leven is film’ (Kees Hin). In dit boek heb ik Hins volledige filmografie behandeld. Incl. DVD van de film Herberg van het geheugen van Barbara den Uyl.

Te bestellen bij www.freemusketeers.nl

 Nominatie Louis Hartlooper prijs voor beste filmpublicatie 2016

nominatie Louis Hartlooper prijs 2016

RecentieKeesHin

Jos van der Burg, Het Parool, 15/01/2016


 

cover boekje J.J.S. jpeg

Ik een nieuwe Mondriaan? Ik ben een ouwe Schoonhoven! Jan J. Schoonhoven (1914-1994) was een belangrijke twintigste-eeuwse Nederlandse kunstenaar èn een laatbloeier. Hij was 53 toen hij in 1967 doorbrak in de internationale kunstwereld met witte symmetrische reliëfs van karton, krantenpapier, papier-maché en verf. Tot aan de jaren ’60 had hij vooral getekend en geschilderd. Naast zijn baan als PTT-ambtenaar werkte hij geconcentreerd aan zijn kunst. Voor de film Jan Schoonhoven, beambte 18977 (2005) deed ik de research met M. Peeters, zocht in archieven, sprak met vrienden en bekenden van de kunstenaar en schetste de biografie van de man die zijn geboorteplaats Delft zelden verliet.

Het boek (met een voorwoord van Jan J. Schoonhoven jr., geïll., 174 pag., 16.95 Euro is te bestellen bij Free Musketeers.nl en via contact op deze website. In Engelse vertaling Zero Man Jan Schoonhoven, idem.

zero man

Wim Brands over boek vpro-gids #35 aug. sept. 2014

Foto Ruud van Eck

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

omslag-vogel

De Vogel, een onderzoek naar de staat van de beelden van mijn vader, beeldhouwer Marius van Beek, in de openbare ruimte. Met foto’s van de plaatsing toen en de huidige staat. Foto’s Antoinette Hijstek, vormgeving Helen Howard, 25 Euro incl. verzendkosten, uitgave van Stichting Marius van Beek, onderzoek subsidie van Fonds BKVB www.sandravanbeek.nl/devogel.

 

 

 

 

 


 

 

De Grote Illusie, biografieschets over het filmrecensenten echtpaar Ellen en Gerry Waller, Uitgeverij De Geus/Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten.

Het rijk geïllustreerd verhaal van twee overlevers. Toen Ellen Kahn en Gerry Waller in de zomer van 1942 trouwden, was hun toekomst onzeker. Het Duits-joodse echtpaar woonde in het getto van Amsterdam tot ze in 1943 werden gedeporteerd naar de concentratiekampen Westerbork en Bergen-Belsen. In 1945 werden ze op weg naar hun vernietiging gered door het Russische leger. Na de bevrijding verwief Ellen grote naam als filmcritica van Algemeen Handelsblad en De Haagse Post. Gerry ontwikkelde activiteiten in de handel tot hij na een veroordeling wegens fraude in een Britse gevangenis belandde. Hij schreef onder meer artikelen voor Vrij Nederland, Variety en naast Ellen voor NRC Handelsblad. ‘De Wallers’ hielden van het experiment, waren geziene gasten op filmfestivals, onderhielden vriendschappelijke contacten met nationale en internationale filmers. Tot het einde van hun leven zetten Ellen en Gerry Waller een kritisch stempel op de wereld van de film en bleef hun liefde, ondanks zware beproevingen, onvoorwaardelijk.

Document about the hidden past of the German Jewish couple Ellen and Gerry Waller, World War II survivors and film critics. The manuscript is translated in English. recensies:NIW, De Volkskrant,NRC Handelsblad, Opzij en Trouw

 

 


 

1998 Feiten dansen, woorden zingen, over het nagelaten journalistieke werk van Ida Overdevest (1975-1997), co-auteur, uitgeverij Parterre Uit ‘Ziel, zaligheid en zoute tranen’(herinneringen aan vriendin) (…)

Ida had eigenlijk sportverslaggeefster willen worden, maar op de School voor de Journalistiek sloot ze zich niet aan bij het betreffende groepje, dat daar een eigen plaats innam. In die tijd hoorde ik haar er niet over praten, misschien had ik er ook geen belangstelling voor. Eigenlijk paste de optimistische sportverslaggeving goed bij Ida. Ik hoor haar weer overtuigend vertellen over voetbal, hoe je het leven kunt vergelijken met een wedstrijd. Hoe je je als speler handhaaft, hoe je verdedigt en aanvalt, je tegenstander omzeilt, tackelt. Hoe je iedere keer opnieuw een nieuwe poging waagt en niet opgeeft. Over winnen en verliezen. Een avond lang heeft ze me erover onderhouden. Maar dat was later, op de Alexanderkade, toen de kinderen al geboren waren. Waarom Ida van haar hobby geen beroep maakte? Misschien had het met de jaren zeventig te maken. De groep was belangrijker dan het individu. Op de School voor de Journalistiek ging het doorlopend over maatschappijverandering. Op de ramen van het noodgebouw, bolwerk van sociologie, massacommunicatie en de Algemene School Vergadering, stond de tekst ‘Wiens brood men eet, diens woord men spreekt’ (op die manier had je in ieder geval iets van Marx gelezen).

Ida en ik in de Koestraat, kraakacties op Koninginnedag 1980, foto: Hes van Huizen,

 

Ida’s belangstelling ging, mogelijk onder invloed daarvan, uit naar jongeren, minderheden, buitenlandse cultuur en politiek. Ik was verrast toen ik tussen haar artikelen toch nog een stuk tegenkwam over voetbal. Het is een interview uit een latere periode, de Zone 3-tijd.


 

Boekje-Theresienstadt11995 Theresienstadt De ‘Alsof Stad’ , publicatie n.a.v. de videoinstallatie in de themareeks no. 30 van het Ned. Filmmuseum

 

 

 

 


 

Boekje-George-Stevens-Melkw1986 George Stevens op de set, publicatie n.a.v. het George Stevens retrospectief in Melkweg Cinema en NL Filmmuseum (co auteur) (>>>PDF downloaden)

 


 

gubbels

foro van Klaas Gubbels door Paul Bonger afgedrukt op linnen en door KG ingeschilderd.

1980 Het stilleven van Klaas Gubbels, tekst catalogus tentoonstelling in Fries Museum Leeuwarden.

 Het schilderij, een stilleven van een koffiepot en fruitschaal, gesigneerd met K.G. ’59, hing altijd in de kamer naast een eikenhouten kast en werd op den duur door planten overschaduwd. De hoek in de kamer had dezelfde groenbruine kleur als het schilderij. Wanneer het werd weggehaald voor een tentoonstelling en het er dus even niet hing, miste je een sfeer in huis. Er was iets weggenomen wat er hoorde. In een museum hing het dan even tussen andere schilderijen van Gubbels, tussen tafels en stillevens aan een witte wand. Mensen liepen er langs. Men bekeek het op schilderkunstige waarde en vergeleek het met de andere schilderijen. Maar zo werd het – terug in de kamer – niet beoordeeld. Bij de eikenhouten kast en de planten kreeg het weer zijn eigen, groenbruine kleur (…) Klaas Gubbels is in zijn schilderijen direct herkenbaar. In kamers en huizen is zijn sfeer in schilderijen terug te vinden, in de buurt van tafels en stillevens. Op zijn atelier schildert hij ze in stemmingen, in de omgeving van een collectie ketels en tafels, met bruine foto’s aan de muren van kunstenaars, die hij bewondert. Magritte, Morandi, Man Ray. Zij zijn niet aan tijd – aan mode – gebonden. Er bestaat zo’n uitspraak van hem: “Schilderen is leven en leven is schilderen.” Maar hij heeft er ook iets tegenover, zoals Billie Holiday zingt: “Sometimes I love you, sometimes I hate you.” Ik zou geen ander beroep voor hem weten. Fotograaf of schaker misschien. Zijn werk is niet te kopiëren, alleen is zijn dochtertje Johanna nog wel eens in de weer met kijkdozen, waarin in miniatuur tafeltjes, stoeltjes en koffiekannetjes staan, die aan het werk van haar vader doen denken.

 


 

NikkiHetPrinsesje 2000 Nikki het prinsesje, kinderboekje vormgegeven en geïllustreerd door Esther Cremers.