Skip to content

Journalist-Auteur

De jarenlange samenwerking met filmmaker Kees Hin en zijn omvangrijke oeuvre leidde tot het boek: De 250 blikken film van Kees Hin. Dit verscheen bij een retrospectief van zijn films in Eye-Filmmuseum. Genomineerd voor de Louis Hartlooper prijs voor beste filmpublicatie 2016. Met DVD film Herberg van het geheugen van Barbara den Uyl, Filmfonds/Lecturium uitgeverij, 2016 

Ik een nieuwe Mondriaan? Ik ben een ouwe Schoonhoven! kwam voort uit research voor de film Jan Schoonhoven, beambte 18977. De titel bleek niet in het Engels te vertalen en is uitgegeven als Zero Man Jan J. Schoonhoven, Dutch artist and civil servant. Fonds BKVB/Lecturium uitgeverij, 2014 Link   

De Vogel, een onderzoek naar de staat van de beelden van beeldhouwer Marius van Beek. Avontuurlijke speurtochten door Nederlandse provincies gingen hieraan vooraf om te zien hoe de meer dan 80 beelden in de openbare ruimte zijn geplaatst en er tegenwoordig bijstaan. Fonds BKVB, Stichting Marius van Beek, 2013  Link

De boeken zijn te bestellen op boekwinkeltjes.nl, http://shop.lecturium.nl/boekwinkel en contact op deze website.

De Grote Illusie, leven en liefde van Ellen en Gerry Waller kwam voort uit research voor een film die niet gemaakt is. Aanleiding was het archief van de Wallers dat na hun dood in de jaren '90 in de oude Filmmuseum-kelders terecht kwam. Na ontwarring van het materiaal, toegevoegd met citaten uit interviews met goede vrienden en bekenden, ontstond een scenario. Daarna een biografieschets over dit onafscheidelijke Duits-joodse paar dat in de oorlog het kamp Bergen-Belsen had doorstaan. Na de bevrijding maakte Ellen naam als filmcritica. Met haar liefde voor film, oog voor detail bracht ze met haar NRC Handelsblad-recensies ontroering bij de lezers teweeg, net als in de film. Nadat het boek was uitgekomen, was een Amerikaans familielid nieuwsgierig naar een Engelse vertaling (2002).          (uit flaptekst) Het rijk geïllustreerd verhaal van twee overlevers. ‘De Wallers’ hielden van het experiment, waren geziene gasten op filmfestivals, onderhielden vriendschappelijke contacten met nationale en internationale filmers. Tot het einde van hun leven zetten Ellen en Gerry Waller een kritisch stempel op de wereld van de film en bleef hun liefde, ondanks zware beproevingen, onvoorwaardelijk. Fonds Journalistieke Projecten/Uitgeverij de Geus, 2000.

Link

De kracht van het detail

 De manuscripten, geschreven bij de gelijknamige film Otto Frank, de vader van Anne (2010) en 'Go get 'em girl!' (2016) over de intensieve productie van de film Brimstone door Els Vandevorst zijn nog niet gepubliceerd. Beide in opdracht geschreven.

Feiten dansen, woorden zingen, over het nagelaten journalistieke werk van vriendin Ida Overdevest (1953-1997), co-auteur, uitgeverij Parterre, 1998.                  Uit ‘Ziel, zaligheid en zoute tranen' (…) Ida had eigenlijk sportverslaggeefster willen worden (...) Eigenlijk paste de optimistische sportverslaggeving goed bij Ida. Ik hoor haar weer overtuigend vertellen over voetbal, hoe je het leven kunt vergelijken met een wedstrijd. Hoe je je als speler handhaaft, hoe je verdedigt en aanvalt, je tegenstander omzeilt, tackelt. Hoe je iedere keer opnieuw een nieuwe poging waagt en niet opgeeft. Over winnen en verliezen. Een avond lang heeft ze me erover onderhouden. Dat was later, op de Alexanderkade, toen de kinderen al geboren waren.

Waarom Ida van haar hobby geen beroep maakte? Misschien had het met de jaren zeventig te maken. De groep was belangrijker dan het individu. Op de School voor de Journalistiek ging het doorlopend over maatschappijverandering. Op de ramen van het noodgebouw, bolwerk van sociologie, massacommunicatie en de Algemene School Vergadering, stond de tekst ‘Wiens brood men eet, diens woord men spreekt’ (op die manier had je in ieder geval iets van Marx gelezen). Ida’s belangstelling ging, mogelijk onder invloed daarvan, uit naar jongeren, minderheden, buitenlandse cultuur.

Ik was verrast toen ik tussen haar artikelen toch een stuk tegenkwam over voetbal; een interview uit een latere periode, de Zone 3-tijd. Ze praat met Simon Tahamata. Niet zomaar een voetballer, maar eentje die de dupe is geworden van een omkoopschandaal en Molukker is. Vraag van Ida: ‘Je bent Molukker, maakt dat voor jou wat uit?’ (…)’

Feiten dansen, woorden zingen

Theresienstadt De 'Alsof Stad'  Ned. Filmmuseum Themareeks no. 30, 1995

George Stevens, Melkweg cinema/Ned. Filmmuseum, co auteur, 1986

Het stilleven van Klaas Gubbels, catalogus Fries Museum Leeuwarden, 1980

Het schilderij, een stilleven van een koffiepot en fruitschaal, gesigneerd met K.G. ’59, hing altijd in de kamer naast een eikenhouten kast en werd op den duur door planten overschaduwd. De hoek in de kamer had dezelfde groenbruine kleur als het schilderij. Wanneer het werd weggehaald voor een tentoonstelling en het er even niet hing, miste je een sfeer in huis. Er was iets weggenomen wat er hoorde. In een museum hing het dan tussen andere schilderijen van Gubbels, tussen tafels en stillevens aan een witte wand. Mensen liepen er langs. Men bekeek het op schilderkunstige waarde en vergeleek het met de andere schilderijen. Maar zo werd het – terug in de kamer – niet beoordeeld. Bij de eikenhouten kast en de planten kreeg het weer z'n eigen, groenbruine kleur terug (…)

Klaas Gubbels is in zijn schilderijen direct herkenbaar. In kamers en huizen is zijn sfeer in schilderijen te vinden, in de buurt van tafels en stillevens. In zijn atelier schildert hij ze in stemmingen, in de omgeving van een collectie ketels en tafels en bruine foto’s aan de muur van kunstenaars, die hij bewondert. Magritte, Morandi, Man Ray. Zij zijn niet aan tijd – aan mode – gebonden. Er is een uitspraak van hem: 'Schilderen is leven en leven is schilderen.' Maar hij heeft er ook iets tegenover, zoals Billie Holiday zingt: 'Sometimes I love you, sometimes I hate you.' Ik zou geen ander beroep voor hem weten. Fotograaf of schaker misschien. Zijn werk is niet te kopiëren, alleen is zijn dochtertje Johanna nog wel eens in de weer met kijkdozen, waarin in miniatuur tafeltjes, stoeltjes en koffiekannetjes staan die aan het werk van haar vader doen denken. 

Nikki het prinsesje, vormgeving en illustratie Esther Cremers, kleine oplage, 2000

1970-1974 School voor de Journalistiek, Utrecht
Tekenen/model Kunstacademies, Arnhem en Utrecht

1974-1995 Freelance journalist, redacteur, correspondent, scouter voor o.a.: Jeugdwerk Nu, Skoop, Hollands Diep, NRC Handelsblad, De Volkskrant, Zone 3, The Hollywood Reporter, Flash Back, Vpro.

1986-88 De Melkweg,  publiciteit

2000-01 KleurNet, locale tv Amsterdam, programmamaker, interviewer

2002-07 De Pijp Krant, Taal voor het leven, vrijwilligerswerk