Skip to content

Ja, het is de stem die je zo ontroert. In die stem zit zoveel. Die stem treft je, gaat door je heen, nestelt zich. Die stem is melancholiek, warm, vertrouwd.

Ik probeer te denken - luisterend naar Aznavour in de ochtend na zijn dood - wat het is dat zo raakt. Heb er niet eerder zo over nagedacht. Was ook niet nodig, Aznavour was er altijd. Met vrijwel niemand anders kon ik de liefde voor Aznavour delen, maar het was ook niet nodig te overtuigen. Je voelt het of niet. Dat hij hier nu ‘van’ Matthijs van Nieuwkerk zou zijn stoort, maar voelt ook vertrouwd. Als hij zegt: ‘Het is die stem’ kan ik dat goed delen.

Is het de melodie, de tekst èn de stem? Moet het daar over gaan? Aznavour vertelt je iets;  vertelt je een verhaal. Meer verhaal dan refrein, herhaling.  Hij laat je iets voelen over een mens, over houden van, een beleving, herinnering, als een ballade. Misschien voert zijn stem wel heel ver terug, en geeft het Armeense in hem een universeel gevoel? Hij zingt vloeiend, stem, melodie, tekst: alles valt samen in een vloeiend geheel.

Het lied Les Deux Guitares heeft me op de leeftijd tussen kind en tiener bij Aznavour gebracht en niet meer losgelaten. Het heeft betekenis, er gaat een anekdote aan vooraf die te maken heeft met het veranderen van stemming, hoe Anavour een stemming kan veranderen, verwarmen. Les Deux Guitares hoor ik nooit op de radio. Al jaren probeer ik de song in de Top 2000 te krijgen, tevergeefs. Hoogstens staat daar steeds She en La Mamma in.  Ook mooi, daar niet van. Maar het gaat juist om diversiteit. Dan zet ik wel m'n eigen CD-tje op of kijk op You Tube om hem te zien.

Dankje Aznavour voor je prachtige songs, stemmingen, melancholie.

Van de man, die ooit zei: ‘Talent? Ik weet niet wat dat is…ik weet alleen wat hard werken is.’ Dat snap ik. Geen opsmuk, gewoon hard werken. Ik heb één cover van een singeltje, twee boekjes, drie CD's van hem.  Meer hoeft niet. Vroeger had ik één plaat die ik af en toe vol volume draaide in de Koestraat en door de kamer danste. Daarop stond Emmenez moi au bout de la terre. Aznavour hielp me een stemming te doorvoelen, er overheen te komen als een les in leven.

Merci, Aznavour. Ik weet niet of ik nu meer naar je zal luisteren. Maar zeker is dat ik je songs, je stem zal blijven koesteren en dansen, huilen,  voelen. Zomaar gelukkig luisterend naar Aznavour.